ΕΜΑΣ, ΕΣΑΣ, ΑΥΤΩΝ

 Βλέπεις γύρω σου αρχίζει ο ξεσηκωμός..... Αλήθεια σε ποιόν κόσμο ζεις; Πόσο ασήμαντος ο μικρόκοσμος σου, συχνά πόσο ασήμαντα αυτά που ονομάζεις προβλήματα και πόση ενέργεια σου τρώνε.... Μένεις κλεισμένος σε ένα σκοτεινό καβούκι, όμοιος κούκλα ακίνητη σε βιτρίνα κι ο κόσμος περνά κι αν τύχει να είνα φανταχτερό το φορεμά σου σε κοιτά.
 Σκέφτηκες ποτέ τον κόσμο που περπατά πλάι σου; Τις δικές του σκοτούρες, τα δικά του ζόρια; Κι αν δε σκέφτηκες άφησες ποτέ ανοιχτά τα αυτιά σου στην ομιλία του; Είναι τόσο όμοιοι και τόσο διαφορετικοί με σένα..... Κι όμως αν τους έδινες λίγο χώρο στη ζωή σου να ανακαλύπτατε κοινούς σκοπούς, κοινά όνειρα ίσως και εκείνο το διαφορετικό. Ίσως και να πλησίαζες την μαγεία.... Ίσως κατάφερνες να κάνεις τη φωνή ηχείο, τον λόγο επιταγή, την σκέψη ενεργό κίνηση και δράση. Ίσως τότε έβαζες τις κτητικές αντωνυμίες στον πληθυντικό: εμάς, εσάς, αυτών. Ίσως τότε έπαυε το απλά εγώ.
 Αλλά για να μη μείνεις μόνο στις υποθέσεις ανοιξε το μυαλό σου, τη φαιά ουσία και ενέργεια που μπορεί ανώφελα να σπαταλάς. Ευχομαι να την ξοδεύεις φίλε μου ήδη σε ωφέλιμα πράγματα.... Δεν υπάρχει μετρητής ωφελιμότητας μα μακάρι οι πράξεις σου να κάνουν καλό σε σένα και στους άλλους... Γιατί ακόμη και τα δεδομένα αλλάζουν.... Ποτέ δε ξέρει ποιος θα ρθει να σου δώσει άλλα δεδομένα για να λύσεις μια ακόμη διαφορετική εξίσωση....

http://www.youtube.com/watch?v=GVfa6VP4Xmk

 

ΑΤΙΤΛΟ.......

Φορές φορές λες τι γίνεται.... κι εκείνη η στιγμή τι ήταν τι είναι; κι εγώ ήμουν εγώ; κι οι άλλοι; Τι θες; τι θέλει; τρεις τελείες και όλο ερωτηματικα. Κι ο ανύμπορος εαυτός σου κουλουριασμένος στη γωνία παιδί μικρό. Έχει βάλει το πρόσωπο στις παλάμες και μεγαλοποιεί..... Το πρόσωπο στις παλάμες....

Όσα τώρα φαντάζουν ιστός την άλλη στιγμή είναι άσφαλτος. Κι εσύ τώρα πνίγεσαι στο κουταλάκι του γλυκού και μετά από λίγο κολυμπας στη θάλασσα.

Μα γιατί το κανα; ρωτας τον εαυτό σου. Κάνουμε κάτι όταν το θέλουμε. Κι η συνεχιζόμενη στιγμή που το θέλουμε είναι μια πλάνη απλά του μυαλού μια κρυψώνα να μη φοβόμαστε τα επερχόμενα; Τι έγινε; είμαι αδύναμη πια να υποστηρίξω εμένα και τη ζωή μου χωρίς τον ήλιο; Τρομάζω.... Τι με έχει πιάσει.... Κοίταγα το αμάξι και την πανσέληνο. Δύο διαφορετικά εντελώς πράγματα. Κι ένιωθα ένoχη και για το φεγγάρι και για το αμάξι. Κι όμως συνέχιζα να τα κοιτώ. Το φεγγάρι πιότερο γιατί πάντα θα είναι άπιαστο..... μα ίσως κάποτε το αμάξι με πάει μια βολτα..... αλλά όχι στο φεγγάρι.

Κι ύστερα από μερικές μέρες ξανακοιτάς με άλλα μάτια την πολιτεία. Απλώνται από κάτω σου απατηλή.... Τα φώτα της ίσα για να σου επιβεβαιώνουν ότι υπάρχουν και οι απρόσωποι άλλοι.... Ύπαρχει η ψευδαίσθηση του φωτός για να μη φοβάσαι...... Μα πως να το κάνουμε μέσα σου είναι ο φόβος και η πολιτεία είναι τόσο αδύναμη για να τον διώξει.... Μα λες ίσως μπορεί ο αέρας που περνάει παγωμένος ή η φλίδα του κορμού που μυρίζεις και σου υπενθυμίζει τη γη και το πόσο σάρκινος είσαι.....

Κι εκείνοι που είναι δίπλα σου θες τόσο να εξαφανιστούν όταν δεν πραγματοποιούν αυτό που θες.... Θες να φύγεις να μη τους βλέπεις κι όταν φύγεις τους αποζητάς.... Πόσο περίεργοι είμαστε.... Κυνηγάμε την ελευθερία κι όταν την αποκτήσουμε θέλουμε να γυρίσει ο άλλος πίσω..... Παράνοια..

Κι όλα όσα θες να ζήσεις σε κοιτάζουν και σου μιλάνε μέσα από ένα τραγούδι μέσα από έναν χορό, η ψυχή σου κινεί τα πόδια σου, τις φωνητικές σου χορδές να βγάλουν ήχο. Κι εκείνο το ποτήρι που με δύναμη αφήνεις στο τραπέζι.... Και γυρνάς και τον κοιτάς στα μάτια..... Κι όλα αλλάζουν μεμιάς.... Μεγαλώνουν,τόσο ίσα να βουλιάξουν. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο από την παρούσα στιγμή. Δεν υπάρχει τίποτα πιο μεγάλο από αυτό που αισθάνεσαι και χαμογελάς. Τίποτα στο τίποτα. Τίποτα αυτό που ζεις. Δεν υπήρξε δεν υπάρχει. Γεννιέται και πεθαίνει κάθε στιγμή σε ένα βλέμμα, ένα τραγούδι, μια σιωπή. Παρ'το χαμπάρι δεν είναι πλασμένο για να ζει συνεχόμενα. Ποτέ δε θα γίνει αυτό. Μπορείς όμως να απομιζείς τη στιγμή;

Γιατί το όνειρο είναι μια στιγμή......

http://youtu.be/LjHVpQnDROo

Στάσιμα Όνειρα

Ήλπιζε να ταξιδεύει. Ποτέ δεν είχε μπει σε αεροπλάνο, μα μπορούσε να το φαντάζεται.... Κι ίσως τελικά να μην ήθελε να μπει.... Έκει που η φαντασία δημιουργεί η πραγματικότητα σαρώνει το όνειρο. Λένε αξίζει να κάνεις όνειρα κι αξίζει να τα πραγματοποιείς. Δεν ήξερε μα συνέχισε γιατί ήθελε να μάθει την άκρη του ονείρου.
 Η ανθρώπινη περιέργεια είναι κινητήριος δύναμη για την περιδιάβαση του κόσμου.
 Η θεωρία από την πράξη απέχει χιλιόμετρα. Και σήμερα κάθεται στο ίδιο σημείο με χθες και προχθές (κι αν θυμηθεί καλύτερα είναι αρκετές οι εβδομάδες) και απλά φτιάχνει κόσμους, σκηνικά που θα ήθελε να ζήσει κι αφήνεται να τα βλέπει μπροστά της, σαν ταινία στο σινεμά, γιατί δε μπορεί να τα ζήσει. Καλώς ή κακώς η ζωή μας είναι διαδραστική, σκέφτηκε, δεν αρκεί να θέλουμε μόνο εμείς για να γίνει κάτι εφόσον γύρω μας και μαζί μας ζουν άνθρωποι με διαφορετικά θέλω.
 '' Ίσως κάποτε να μάθω να ζω ανάμεσα στη συνύπαρξη και τον εγωισμό μου.''

Πρώτο Παράθυρο με Θέα

Κάποιες φορές φτάνει ένα ανοιχτό παράθυρο.... Ο αέρας που φαντάζεσαι κινεί την κουρτίνα.. Να αφήνετε ανοιχτά τα παράθυρα.. Δε ξέρεις τι μπορεί να μπεί ή αν εσύ βγείς.. Όπως και να έχει δίνεις μια είσοδο (ή μήπως έξοδο;) στην κίνηση..
Από το ανοιχτό παράθυρο βλέπω ένα κομμάτι ουρανό... ένα κομμάτι αττικό ουρανό..... όλον τον ουρανό.... του κόσμου σας τον ουρανό.... αφορμή να φαντάζομαι τον δικό μου ουρανό.. η πραγματικότητα το έρισμα της φαντασίας.. κι όσο μπορείς να ονειροβατείς μπορείς να κοιτάς με καθαρά μάτια ένα παιδί, να μυρίζεις ένα λουλούδι ή απλά να κοιτάς χώρις το που ή το γιατί.... δεν είναι η εξήγηση η ουσία μα το ότι μπήκες στη διαδικασία των εξηγήσεων ίσως και να έχει μια δόση αλήθειας....
Ανειρμάτιστο κείμενο, ανεξήγητη μουσική, περίεργη νύχτα κι η γραφεύς ακροβάτισσα στις λέξεις και τη σιωπή....

"Να βλέπω έξω, να χαμογελώ..."