ΑΤΙΤΛΟ.......

Φορές φορές λες τι γίνεται.... κι εκείνη η στιγμή τι ήταν τι είναι; κι εγώ ήμουν εγώ; κι οι άλλοι; Τι θες; τι θέλει; τρεις τελείες και όλο ερωτηματικα. Κι ο ανύμπορος εαυτός σου κουλουριασμένος στη γωνία παιδί μικρό. Έχει βάλει το πρόσωπο στις παλάμες και μεγαλοποιεί..... Το πρόσωπο στις παλάμες....

Όσα τώρα φαντάζουν ιστός την άλλη στιγμή είναι άσφαλτος. Κι εσύ τώρα πνίγεσαι στο κουταλάκι του γλυκού και μετά από λίγο κολυμπας στη θάλασσα.

Μα γιατί το κανα; ρωτας τον εαυτό σου. Κάνουμε κάτι όταν το θέλουμε. Κι η συνεχιζόμενη στιγμή που το θέλουμε είναι μια πλάνη απλά του μυαλού μια κρυψώνα να μη φοβόμαστε τα επερχόμενα; Τι έγινε; είμαι αδύναμη πια να υποστηρίξω εμένα και τη ζωή μου χωρίς τον ήλιο; Τρομάζω.... Τι με έχει πιάσει.... Κοίταγα το αμάξι και την πανσέληνο. Δύο διαφορετικά εντελώς πράγματα. Κι ένιωθα ένoχη και για το φεγγάρι και για το αμάξι. Κι όμως συνέχιζα να τα κοιτώ. Το φεγγάρι πιότερο γιατί πάντα θα είναι άπιαστο..... μα ίσως κάποτε το αμάξι με πάει μια βολτα..... αλλά όχι στο φεγγάρι.

Κι ύστερα από μερικές μέρες ξανακοιτάς με άλλα μάτια την πολιτεία. Απλώνται από κάτω σου απατηλή.... Τα φώτα της ίσα για να σου επιβεβαιώνουν ότι υπάρχουν και οι απρόσωποι άλλοι.... Ύπαρχει η ψευδαίσθηση του φωτός για να μη φοβάσαι...... Μα πως να το κάνουμε μέσα σου είναι ο φόβος και η πολιτεία είναι τόσο αδύναμη για να τον διώξει.... Μα λες ίσως μπορεί ο αέρας που περνάει παγωμένος ή η φλίδα του κορμού που μυρίζεις και σου υπενθυμίζει τη γη και το πόσο σάρκινος είσαι.....

Κι εκείνοι που είναι δίπλα σου θες τόσο να εξαφανιστούν όταν δεν πραγματοποιούν αυτό που θες.... Θες να φύγεις να μη τους βλέπεις κι όταν φύγεις τους αποζητάς.... Πόσο περίεργοι είμαστε.... Κυνηγάμε την ελευθερία κι όταν την αποκτήσουμε θέλουμε να γυρίσει ο άλλος πίσω..... Παράνοια..

Κι όλα όσα θες να ζήσεις σε κοιτάζουν και σου μιλάνε μέσα από ένα τραγούδι μέσα από έναν χορό, η ψυχή σου κινεί τα πόδια σου, τις φωνητικές σου χορδές να βγάλουν ήχο. Κι εκείνο το ποτήρι που με δύναμη αφήνεις στο τραπέζι.... Και γυρνάς και τον κοιτάς στα μάτια..... Κι όλα αλλάζουν μεμιάς.... Μεγαλώνουν,τόσο ίσα να βουλιάξουν. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο από την παρούσα στιγμή. Δεν υπάρχει τίποτα πιο μεγάλο από αυτό που αισθάνεσαι και χαμογελάς. Τίποτα στο τίποτα. Τίποτα αυτό που ζεις. Δεν υπήρξε δεν υπάρχει. Γεννιέται και πεθαίνει κάθε στιγμή σε ένα βλέμμα, ένα τραγούδι, μια σιωπή. Παρ'το χαμπάρι δεν είναι πλασμένο για να ζει συνεχόμενα. Ποτέ δε θα γίνει αυτό. Μπορείς όμως να απομιζείς τη στιγμή;

Γιατί το όνειρο είναι μια στιγμή......

http://youtu.be/LjHVpQnDROo